Depresja endogenna – na czym polega? Jak ja rozpoznać?

Depresja endogenna – na czym polega? Jak ja rozpoznać?

Psychiatrzy wymieniają różne rodzaje depresji. Niektóre z nich są bardziej znane – to np. duża depresja lękowa, depresja poporodowa czy depresja ciężarnych. Inne brzmią obco – do tej grupy należy na przykład depresja endogenna. Na czym polega ta choroba i jak się objawia?

Depresja endogenna – na czym polega?

Depresja endogenna to taki rodzaj depresji, który występuje nie na skutek traumatycznych, życiowych wydarzeń (np. śmierć bliskiej osoby, rozwód, choroba), a wskutek nieprawidłowości w zakresie pracy neuroprzekaźników w OUN.

Innymi słowy, jest to depresja, która w potocznej opinii bierze się „znikąd” i budzi pewne niezrozumienie. Bliskim czy przyjaciołom bardzo trudno jest zrozumieć, dlaczego osoba, która ma udane życie osobiste, ładny dom czy mieszkanie oraz korzystną sytuację finansową, nagle zaczyna się izolować, być przygnębiona i bez sił.  To właśnie chorzy z dobrą sytuacją życiową są najbardziej narażeni na niezrozumienie i najczęściej słyszą słowa: „Weź się w garść”, „Nie doceniasz tego, co masz”, „Za dobrze ci i tyle” czy „Inni mają gorzej”.

Depresja endogenna – przyczyny

Przyczyn występowania depresji endogennej upatruje się w nieprawidłowej czynności neuroprzekaźników w ośrodkowym układzie nerwowym. W szczególności chodzi o niewłaściwe stężenie następujących substancji:

  • Serotonina

To tzw. „hormon szczęścia”, jeden z najważniejszych dla ludzkiego samopoczucia neuroprzekaźników. Jego niedobory powodują obniżenie nastroju, spadek apetytu, zaburzenia snu ii.

  • Noradrenaloina

To związek chemiczny produkowany przez nadnercza. Gdy jest go w organizmie zbyt mało, danej osobie brakuje motywacji do działania, pojawiają się problemy z koncentracją i brak sił.

  • Dopamina

Tak zwany „hormon przyjemności”, który odgrywa ogromną rolę w działaniu układu nagrody.

Objawy depresji endogennej

Objawy depresji endogennej nie różnią się znacząco od objawy innych rodzajów depresji. Są to zatem:

  • obniżony przez większość dni nastrój,
  • utrata zainteresowania światem zewnętrznym – spotkaniami ze znajomymi, hobby,
  • pojawienie się poczucia winy, obniżenie się poczucia wartości,
  • ciągłe, silne zmęczenie – niebędące efektem nadmiaru obowiązków albo niewystarczającej ilości snu,
  • pojawianie się irytacji, rozdrażnienia,
  • utrata zainteresowania seksem,
  • zaburzenia łaknienia albo wręcz przeciwnie – nadmierny apetyt,
  • widzenie przyszłości w czarnych barwach,
  • pojawianie się myśli samobójczych.

Leczenie depresji endogennej

O ile w niektórych postaciach depresji można spróbować wyleczyć pacjenta jedynie przy pomocy psychoterapii, o tyle w przypadku depresji endogennej jest to niemożliwe. Farmakoterapia jest podstawowym i niezastąpionym elementem leczenia. Obecnie stosuje się selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, trójpierścienne leki przeciwdepresyjne, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny oraz blokery wychwytu zwrotnego dopaminy i noradrenaliny.

Oczywiście w celu uzupełnienia terapii ważne jest również, aby pacjent poddał się psychoterapii. Obecnie za zdecydowanie najskuteczniejszą jej formę uznaje się terapię poznawczo-behawioralną.