Depresja partnera lub partnerki – jak sobie z tym radzić?

Depresja partnera lub partnerki – jak sobie z tym radzić?

Życie partnera lub partnerki osoby chorującej na depresję może być bardzo trudne i chwilami prowadzić do myśli o rozstaniu. Jeśli znasz ten problem, przeczytaj, jak radzić sobie z bolesnymi emocjami i jak wspierać partnera, który nie podejmuje żadnych obowiązków, nie chce rozmawiać i bywa opryskliwy.

Depresja partnera – dlaczego jest taka trudna?

Depresja to choroba, które odciska swoje piętno na całej rodzinie – nawet tej dwuosobowej. Trudności pojawiają się głównie po kilku miesiącach leczenia, gdy pojawia się silne zmęczenie spadkami nastroju osoby bliskiej, frustracja jej obojętnością i izolowaniem się, a także zwykła tęsknota za wspólnymi radosnymi chwilami, śmiechem, czy choćby udanym seksem.

Depresja ma swój negatywny wpływ także w rodzinach, w których są dzieci. Nierzadko zdarza się, że jeden z partnerów nagle zostaje zarzucony obowiązkami – zarówno tymi związanymi z opieką nad pociechami, jak i domowymi. Gdy taka sytuacja trwa miesiącami, zamiast myśli o wsparciu mogą pojawić się inne – o odejściu. Jak sobie z tym wszystkim radzić?

  • Poznaj depresję

W niektórych przypadkach „zmęczenie” depresją partnera wynika z podświadomego przekonania, że tak naprawdę choroba jest tylko zasłoną dymną dla zwykłego lenistwa. Aby zrozumieć, że osoba chora naprawdę nie ma wpływu na swój stan, warto jak najwięcej czytać, można nawet rozmawiać z innymi chorymi – np. na internetowym forum. Im więcej wiesz, tym większa jest twoja siła i wsparcie.

  • Bądź zła na chorobę, nie na ukochaną osobę

To naturalne, że czujesz złość, kiedy twoje oczekiwania nie pokrywają się z rzeczywistością. Pamiętaj jednak, że tak naprawdę nie złościsz się na bliską osobę, ale na sytuację, która was spotkała. Powiedz jej o tym i nie atakuj jej.

  • Nie staraj się za wszelką cenę „naprawić” swojego partnera

Możesz wspierać partnera, ale nie próbuj zastąpić psychologa czy… opiekunki. Nie staraj się robić wszystkiego za drugą osobę – traktuj ją z pewną wyrozumiałością i pomagaj, ale tylko wtedy, kiedy jest taka potrzeba. Nie staraj się również jej „naprawić” innymi sposobami – namawiając na ćwiczenia fizyczne, zmieniając dietę, podając suplementy diety albo wysyłając na wakacje. Depresja nie znika dzięki takim drobiazgom.

  • Szukaj pomocy

Jeśli czujesz, że sobie nie radzisz, bo przez depresję większość obowiązków spadła na ciebie – poszukaj pomocy. Może być to wsparcie mamy albo teściowej, może być to również pomoc płatnej opiekunki do dzieci albo pani do sprzątania.

Przez „pomoc” należy rozumieć również wsparcie psychiczne. Jeśli tylko czujesz, że wspieranie partnera w leczeniu depresji staje się dla ciebie zbyt trudne – pomyśl o wizycie u psychologa. Jeśli natomiast ciągle wchodzicie w konflikty, rozważ terapię dla par. Depresja nie jest przeszkodą w jej podjęciu.

Depresja partnera – pomocne pytania, po które warto sięgać

Jak pomóc partnerowi bez traktowania go jak dziecko albo nadmiernego wyręczania we wszystkim? Jak okazać mu swoją troskę w sposób, który go nie urazi? Oto kilka pomocnych pytań, które możesz zadawać na co dzień:

  • Co mogę zrobić, aby ci pomóc?
  • Co pomogło ci, kiedy czułeś się w ten sposób ostatnim razem?
  • Co myślisz o tym, abyśmy poszli na spacer?
  • Czy chcesz, abym umówiła dodatkową wizytę u psychologa?
  • Czy masz siły na to, aby zrobić zakupy?
  • Czy chcesz odpocząć?
  • Jak czujesz się po lekach? Czy zauważasz jakąś różnicę?

Te pytania wyrażają troskę i zainteresowanie, a także chęć niesienia pomocy. Nie narzucają jednak niczego i nie są oceniające.

Depresja partnera – czego nie mówić?

Pamiętaj, że nawet w stanach osłabienia emocjonalnego nie wolno ci powiedzieć takich rzeczy jak:

  • „Mam tego dość”
  • „Wszyscy inni żyją normalnie!”
  • „Jestem już zmęczona twoim ciągłym chorowaniem”
  • „Otrząśnij się w końcu, nie możesz zrzucać wszystkiego na moje barki”
  • „Nigdy nie wyzdrowiejesz, leżąc tylko w tym łóżku”
  • „Czasem myślę, że ci wygodnie z tą depresją”

Wszystkie te słowa mogą spowodować pogorszenie się kondycji chorego, a nawet zaprzepaścić wiele miesięcy pracy nad jego zdrowiem. Dlatego jeśli masz coś ochotę coś takiego wykrzyczeć lub powiedzieć, koniecznie umów się na spotkanie z psychologiem.